به گزارش خزرتیترخبر، اعتراض، حق طبیعی هر جامعه زنده و پویاست و جوانان و نوجوانان همواره در صف نخست بیان مطالبات اجتماعی و اقتصادی قرار دارند، با این حال، آنچه در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ رخ داد، تنها یک اعتراض ساده نبود؛ بلکه نمونه‌ای دیگر از تلاقی نارضایتی‌های داخلی با وعده‌ها و ادعاهای بیرونیِ بی‌پشتوانه بود؛ وعده‌هایی که بار دیگر، هزینه‌اش را مردم و به‌ویژه جوانان ایران پرداختند.

براساس این گزارش، در جریان این اعتراضات، بخشی از جوانان و نوجوانان کشور، آگاهانه یا ناآگاهانه، تحت تأثیر تبلیغات و ادعاهای رسانه‌های خارجی و برخی چهره‌های سیاسی و اقتصادی خارج‌نشین قرار گرفتند؛ ادعاهایی که در ظاهر، رنگ حمایت و دلسوزی داشت، اما در عمل، چیزی جز تحریک، هیجان‌سازی و رها کردن معترضان در میانه میدان نبود.

وعده اینترنت رایگان؛ نمونه‌ای روشن از یک دروغ رسانه‌ای

یکی از برجسته‌ترین نمونه‌ها، ادعای ایلان ماسک بود؛ فردی که پیش‌تر اعلام کرده بود در صورت اعتراض مردم ایران، با فراهم کردن اینترنت، از آنان حمایت خواهد کرد، این ادعا، در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی به ‌سرعت بازنشر شد و برای برخی از معترضان، به ‌ویژه نسل جوان، به‌ عنوان یک «پشتوانه خارجی» تلقی گردید.

اما با آغاز اعتراضات دی‌ماه، واقعیت به‌روشنی خود را نشان داد،اینترنتی در کار نبود، حمایتی صورت نگرفت و وعده‌ها به سکوت تبدیل شد، نه اینترنت رایگانی به دست مردم رسید و نه آن حمایت ادعایی محقق شد.

این تجربه، بار دیگر ثابت کرد که بسیاری از این اظهارات، بیش از آنکه بر پایه تعهد واقعی باشد، بخشی از یک بازی رسانه‌ای برای تشویق به التهاب اجتماعی است.

حمایت‌های پوشالی آمریکا و اسرائیل

در کنار این موضوع، آمریکا، اسرائیل و برخی کشورهای دیگر نیز بارها اعلام کرده بودند که در صورت اعتراض مردم ایران، همه‌جانبه حمایت خواهند کرد، اما با شروع ناآرامی‌ها، این کشورها نه ‌تنها حمایتی عملی ارائه ندادند، بلکه عملاً پشت معترضان را خالی کردند و صرفاً به صدور بیانیه‌ها و مواضع تبلیغاتی بسنده نمودند.

این الگو، موضوع تازه‌ای نیست، تاریخ معاصر ایران و حتی تجربه کشورهای دیگر نشان می‌دهد که وعده‌های این کشورها همواره تکرار شده و تقریباً همیشه نیز محقق نشده است، نتیجه این روند، چیزی جز آسیب دیدن مردم، افزایش تنش داخلی و تخریب زیرساخت‌های کشور نبوده است.

تلخ‌ترین بخش این ماجرا، هزینه‌هایی است که مستقیماً متوجه جوانان و نوجوانان شد؛ از آسیب‌های جسمی و روحی گرفته تا بازداشت، مجروحیت و حتی کشته‌شدن، در کنار این خسارت‌های انسانی، تخریب اموال عمومی و خصوصی، آسیب به کسب‌ وکارها و ناامن شدن فضاهای شهری، ضربه‌ای جدی به کلیت کشور وارد کرد؛ ضربه‌ای که نه آمریکا جبرانش کرد، نه اسرائیل و نه هیچ چهره خارجی دیگری.

واقعیت این است که هیچ کشوری دلسوز مردم ایران نیست و اولویت همه دولت‌ها، منافع ملی خودشان است، تحریک جوانان یک کشور و سپس رها کردن آن‌ها، برای برخی قدرت‌ها نه ‌تنها هزینه‌ای ندارد، بلکه گاه بخشی از راهبرد فشار بر کشورها محسوب می‌شود.

نقش چهره‌های بی‌اثر و شعارمحور

در این میان، برخی چهره‌های سیاسی خارج‌نشین، از جمله پسر شاه نیز با اظهاراتی پر سر و صدا اما فاقد اقدام عملی، نقش تحریک‌کننده‌ای ایفا کردند، جز سخنان کلی، وعده‌های مبهم و پیام‌های احساسی، هیچ اقدام واقعی برای حمایت از معترضان انجام نشد، این نوع رفتار، نه ‌تنها کمکی به حل مشکلات نکرد، بلکه به تشدید هیجان و افزایش خسارت‌ها انجامید.

نکته مهمی که نباید نادیده گرفته شود، این است که مشکلات اقتصادی، تورم، گرانی و فشار معیشتی واقعیتی انکارناپذیر است؛ نه ‌تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای جهان، اما راه مواجهه با این مشکلات، خشونت، تخریب و درگیری با یکدیگر نیست.

اعتراض زمانی می‌تواند مؤثر و سازنده باشد که مسالمت‌آمیز و منطقی باشد و به اموال عمومی و خصوصی آسیب نرساند و

جان مردم را به خطر نیندازد و ابزار سوءاستفاده رسانه‌های خارجی نشود.

تجربه‌ای که نباید دوباره تکرار شود

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، یک بار دیگر نشان داد که اعتماد به وعده‌های آمریکا، اسرائیل و دیگر بازیگران خارجی، خطایی پرهزینه است، این کشورها نه مسئول امنیت جوانان ایران هستند و نه پاسخگوی خسارت‌های واردشده به مردم.

به گزارش خزرتیترخبر، درس این تجربه روشن است، مطالبه‌گری باید از درون، با عقلانیت، آگاهی و پرهیز از هیجان شکل بگیرد، گول شعارهای پر زرق‌وبرق بیرونی را خوردن، تنها چرخه‌ای از خسارت، ناامیدی و آسیب را تکرار می‌کند؛ چرخه‌ای که بیشترین قربانیانش، خود مردم ایران هستند.(جعفر رعیت/54)

🆔@khazartitrekhabar
🌐Khazartitrekhabar.ir