خزرتیترخبر: در روزگاری که سایه سنگین فشارهای اقتصادی، سفره‌های مردم را کوچک و کوچک‌تر کرده، «نان» تنها سنگر باقی‌مانده برای غنی و فقیر است.

اما انگار همین آخرین پناهگاه هم به حیاط‌ خلوت افرادی تبدیل شده که در پوشش نانوا، نانِ مردم را در تنورِ بی‌انصافی می‌سوزانند.

در حالی که دولت با تخصیص سوبسید و یارانه سنگین سعی در حفظ ثبات قیمت قوت غالب مردم دارد، آنچه در بعضی از نانوایی‌های مرکز استان مازندران می‌گذرد، چیزی جز «غارت سیستماتیک جیب مردم» نیست.

شعبده ‌بازی با دکمه‌های کارتخوان؛ نان بربری ۱۳ هزار تومان!

داستان از جایی مضحک می‌شود که دستگاه‌های کارتخوان هوشمند، وسیله‌ای برای دور زدن قانون شده‌اند.

نانوایان ، به جای زدن دکمه «کنجد» یا «نایلون»، با خونسردی تمام دکمه «نان» را فشار می‌دهند، نتیجه؟ نان بربری ۶۵۰۰ تومانی، با یک پاشش نمایشیِ چند گرم کنجدِ بی‌کیفیت، به بهای ۱۳ هزار تومان به خورد مردم داده می‌شود! نایلون را هم به قیمت یک قرص نان حساب می‌کنند، این یعنی فروش اجباری، این یعنی کلاهبرداری علنی در پیشگاه قانون!

آرایش تنور با چاشنی اجبار/ کنجد متبرک یا کنجدِ متحرک؟

وقتی بعضی از نانوایی‌های ساری، نیمی از هر فر پخت خود را به نان کنجدی اختصاص می‌دهند، نامش «احترام به سلیقه مشتری» نیست؛ نامش «ایجاد قحطی مصنوعی برای نان ساده» است.

 صف‌های طولانی و کلافه‌ کننده، اهرمی شده تا مردمِ خسته از ایستادن، کارت خود را تسلیمِ نانوایی کنند که تنور خود را با حرص ، فقط برای نان‌های گران‌قیمت آرایش کرده است.

از کیفیتِ نان که دیگر نباید گفت؛ خمیرهای نپخته و نان‌های بی کیفیتی که تنها نام نان را یدک می‌کشند، از وضعیت بهداشت هم که بگذریم، به یک سوال اساسی می‌رسیم:

آقایانِ مسئول! دستگاه‌های نظارتی دقیقاً کجا تشریف دارند؟

انتظار ما مردم از نهادهای مسئول همانند فرمانداری، سازمان صمت، اتحادیه آرد و نان و مرکز بهداشت این است؛ به فکر مردم باشید

چرا نانوایی‌های آزادپز هر روز شلوغ‌تر می‌شوند؟ پاسخ روشن است: چون مردم از صف‌های نان یارانه‌ای و بازی با کارتخوان‌ها به ستوه آمده‌اند.

چرا هیچ‌ کس نمی‌پرسد استاندارد پاشش کنجد چقدر است که بهای آن باید معادل یک قرص نان کامل باشد؟ چرا نانوا به خود اجازه می‌دهد در مقابل اعتراضِ به ‌حقِ مشتری، زبان به تهدید و تندی بگشاید؟

نان، خط قرمز امنیت روانی جامعه است،این روزها در ساری، نان نه با آرد و نمک، که با طعمِ «بی‌نظارتی» پخت می‌شود.

اگر توان کنترل چهار عدد دکمه کارتخوان و چند کیسه کنجد را ندارید، میزهایتان را به کسانی بسپارید که دردِ نان و شرمِ پدرانِ دست‌خالی را می‌فهمند، مردم منتظرند؛ نه منتظر وعده، که منتظر برخورد قاطع با افرادی که نان را به نرخ جان می‌فروشند، پیدا کردن آنان کار سختی نیست.

🆔@khazartitrekhabar
🌐Khazartitrekhabar.ir